Monday, February 9, 2015

भावनेचा पेच आहे

भावनेचा पेच आहे 
गीत नेहमीचेच आहे 

मागचे झाले शहाणे 
लागली मज ठेच आहे 

आमुच्यातील क्षीण नाते 
टाळण्यापुरतेच आहे 

रोज मृत्यु धीर देतो 
"संपले, इतकेच आहे"

सत्यतेच्या उंब-याशी 
दार स्वप्नांचेच आहे 

सौख्य बेसावध जरासे 
दुःख टपलेलेच आहे 

"बाकी ?" तिने म्हणता क्षणी
माझे "असो" ठरलेच आहे  

कुठला श्रावण

कुठला श्रावण, कसला श्रावण
जरा दाटले, फसला श्रावण

दूर कुठेशी वीज चमकली
अन् वा-याने पुसला श्रावण

तिने जराशी पाठ फिरवली
लगेच मग हिरमुसला श्रावण

दुःख नभाशी भरून आले
तरी सरीतून हसला श्रावण

बराच लपला-बिपला तरीही
जागोजागी दिसला श्रावण

पारावरले मित्र हरवले
पिंपळ सळसळ झाला श्रावण

गतकाळाची जखम निवळली
तरी जरा ठसठसला श्रावण

असो, म्हणूनी आला होता
असो, म्हणूनो गेला श्रावण

Sunday, July 6, 2014

स्टोरी

रात्री झोप येत नाही
स्टोरी काही संपत नाही

स्टोरी मधे तो असतो
स्टोरी मधे ती असते
प्रेम त्याचं खूप असतं
तिला मात्र पुरत नसतं
तिला ऑप्शन मिळत जातो
तो मात्र जळत जातो
तिला फरक पडत नाही
स्टोरी काही संपत नाही

तिचं वय अल्लड दिसतं
त्याचं वय वाढत असतं
व्यसनं बिसनं करून होतात
तिचे सल्ले फुगत जातात
त्याचा प्रश्न सुटत नसतो
तिलाही तो कळत असतो
तरी पाझर फुटत नाही
स्टोरी काही संपत नाही

तिच्या अपेक्षा थोर असतात
त्याची ध्येय बोर असतात
तिला दुर्लक्ष जमत असतं
त्याचं लक्ष लागत नसतं
मिळकत कायम तोकडी असते
तिची अपेक्षा वेगळी असते
तिला तडजोड पटत नाही
स्टोरी काही संपत नाही

त्याला ती बायको वाटते
तिला तो मित्र वाटतो
त्याची आई ऐकत नसते
तिचे बाबा बोलत नसतात
त्याला मित्र चिडवत राहतात
तिला वहिनी म्हणू लागतात
कुणीच मागे हटत नाही
स्टोरी काही संपत नाही

त्यानं प्रपोज करून होतं
तिनं अपोज करून होतं
फ्युचर आस्पेक्ट तिचे असतात
पास्ट एक्सपेरिअन्स त्याचे असतात
तिचं सगळं करेक्ट असतं
त्याचंसुध्दा चुकत नसतं
लग्न मात्र जमत नाही
स्टोरी काही संपत नाही

रात्री झोप येत नाही
सर्कल पूर्ण होत नाही
नशीब कधीच हरत नाही
स्टोरी काही संपत नाही

Friday, June 20, 2014

भीती

श्शी...
किती भित भित जगायचं?

पैसे कमावायची भीती
कमावलेले साठवायची भीती
साठवलेले परत मिळवायची भीती

नकार येईल याची भीती
होकार आलाच तर लग्नाची भीती
लग्न झालंच तर टिकण्याची भीती

ठणठणीत असताना रोगांची भीती
रोग झालाच तर पथ्याची भीती
पथ्य पाळुनही सातत्याची भीती

ओळख झाली तर नात्यांची भीती
नातं जुळलंच तर राहण्याची भीती
टिकलंच तर तुटण्याची भीती

थोरा-मोठ्यांची भीती
लहान-छोट्यांची भीती
आपल्या वाढणा-या वयाची भीती

पद मिळवायची भीती
ते शाबूत ठेवायची भीती
त्याच्या जबाबदारीची भीती

सरकारची भीती
पोलिसांची भीती
चोरांची भीती

मनातलं सांगण्याची भीती
सांगितलेलं कळण्याची भीती
कळलेलं वळण्याची भीती

जन्मलो याची भीती
मरण्याची भीती
आणि शेवटी पुनर्जन्माचीही भीती

सगळ्या सगळ्याची भीती
श्शी...
किती भित भित जगायचं?

Sunday, June 8, 2014

रेनकोट..

टपटप आवाज
पावसाचा, गारांचा, पागोळ्यांचा..
सुगंधाची उधळण
मातीतून, किटलीतून, शेजारच्या स्वयंपाकघरातून..
मी मात्र गच्चीत
दोरीवरचे कपडे पटापट काढण्यात, चपला आत आणण्यात,
मेणबत्ती शोधून ठेवण्यात.. !

मग शोधाशोध
काडेपेटीची, छत्रीची, रेनकोटची..
हळूच नजर
लाईटकडे, खिडकीतून दिसणार्‍या रस्त्याकडे,
तापत ठेवलेल्या दुधाकडे..

रेनकोट सापडतो !!
मळलेला, फाटलेला, उसवलेला..
त्यावर डाग
चिखलाचे, भिंतींच्या रंगांचे
आणि.....
तिच्या लग्नात तिने हातावर काढलेल्या ओल्या मेंदीचे !!

या सगळ्यापेक्षा मग
भिजलेलंच परवडतं.........

नमस्कार !

नमस्कार ! 'असो' च्या निमित्ताने मला तुम्हाला कवितांव्यतिरिक्तही भेटता, व्यक्त होता येईल असं वाटलं.. म्हणून हा शब्दप्रपंच ! फेसबूक वर खूप दीर्घ लिखाण करणं फारसं सोयीचं नसतं. आणि रोज अशा साईट्स ना धावती भेट देणार्‍यांना शांतपणे वाचता ही येत नाही....मोकळेपणी लिहीन....कविता, लेख, कथा ! काहीही असेल. तितक्याच मोकळेपणी वाचा आणि तशीच मोकळी ढाकळी प्रतिक्रियाही द्या !!! :)
नचिकेत